بی توطوفان زده دشت جنونم،سیل افتاده به خونم

  توچسان میگذری غافل ازاندوه درونم

  بی من ازکوچه گذر کردی ورفتی،بی من ازشهرسفرکردی ورفتی

  قطره ای اشک درخشیدبه چشمان سیاهم

  تاخم کوچه به دنبال تولغزید نگاهم،توندیدی

  نگهت هیچ نیوفتادبه راهی که گذشتی

  چون درخانه ببستم دگرازپای نشستم

  گویی یازلزله آمد،گویی یا خانه فروریخت سرمن

  بی تومن درهمه شهرغریبم،بی توکس نشنودازاین دل بشکسته صدایی 

                       برنخیزددگرازمرغک پربسته نوایی

  توهمه بودونبودی توهمه شعروسرودی،چه گریزی زبرمن که زکویت نگریزم

                      گربمیرم زغم دل باتوهرگزنستیزم

  منویک لحظه جدایی نتوانم ،نتوانم ،بی تومن زنده نمانم

  هنوزیاتوازیادم نمیره،چراعشق ازدل آدم نمیره ،بنای خلقت آدم ازعشقه

                      نمیره هرچی ازیادم ازعشقه

 منودردجدایی وای برمن ،ازاین عشق خدایی وای برمن

 کمک کن باز بشکن دونه دونه ،بریزآی اشک نرم و عاشقونه

 محبت کن دراین آشفته حالی ،نمونه مکتبم ازعشق خالی

 نصیبم کن که عاشق پیشه باشم به این آشفتگی همیشه باشم

 بزن باده بهاری تازه ترشم بزن ازکاردنیابی خبرشم

 بزن تاسیم اخرآی جدایی،هلاکم کن ازاین عشق خدایی